ในคืนที่ท้องฟ้าไร้ดวงดาว
มีเมฆราวกับจะมีสายฝน
ฉันรู้สึกอ้างว้างมากเกินทน
ต้องอยู่อย่างคนไร้ค่านอกสายตา

ฉันนอนไม่หลับทุกเที่ยงคืน
สุดขมขืนบาดหัวใจคนไร้ค่า
ฉันรักเธอแต่เธอไม่เคยมองเห็นแม้หางตา
คนอย่างฉันคงไร้ค่ามากว่าจะเป็นคนผูกพัน

จะต้องเสียน้ำตาสักกี่หน
ถึงจะเลิกทนเลิกเพ้อและเลิกฝัน
เพราะจุดยืนของเรามันต่างกัน
ความผูกพันสำหรับฉันเป็นได้แค่ภาพลวงตา